কেতু

কেতু হৈছে সেই বিন্দু য'ত চন্দ্ৰৰ কক্ষপথে দক্ষিণমুখী হৈ ক্ৰান্তিবৃত্ত পাৰ হয়। ই সদায় ৰাহুৰ ঠিক বিপৰীতে থাকে, সেয়েহে ৰাহুৰ ৰাশি আৰু ভাৱ জনাৰ লগে লগে ইয়াৰো স্থিৰ হৈ যায়, আৰু ই ৰাশিচক্ৰৰ চাৰিওফালে ৰাহুৰ পশ্চাদগতিৰ অংশীদাৰ। কেতুৰ বাবে পৃথক গণনাৰ প্ৰয়োজন নাই, কিন্তু ইয়াক সম্পূৰ্ণ নিজা ব্যাখ্যা দিয়া হয়।

স্বৰ্ভানুৰ কাহিনীত, বিষ্ণুৰ চক্ৰৰ আঘাতৰ পিছত ৰৈ যোৱা মূৰবিহীন দেহটোৱেই কেতু। ৰাহু য'ত হজমবিহীন বিশুদ্ধ লালসা, কেতু তাত পৰিচালনা কৰিবলৈ মূৰ নথকা কৰ্ম, সহজাত, অন্তৰ্দৃষ্টিপূৰ্ণ, আৰু সাংসাৰিক পুৰস্কাৰৰ প্ৰতি উদাসীন। জ্যোতিষীসকলে এই গ্ৰহৰ বিষয়ে কোৱা প্ৰায় সকলো কথাৰ মূলতে এই প্ৰতীকবাদ।

কেতু ত্যাগ, অন্তৰ্দৃষ্টি, গৱেষণা, গূঢ় আৰু আধ্যাত্মিক অনুসন্ধান, আকস্মিক ঘটনা, আৰু প্ৰচেষ্টাৰ জৰিয়তে নহয়, স্বাভাৱিকতে অহা দক্ষতাৰ সৈতে জড়িত। বহু পৰম্পৰাই ইয়াক মোক্ষ কাৰক, মুক্তিৰ কাৰক বুলি কয়, আৰু ১২শ ভাৱত কেতুক প্ৰায়ে আধ্যাত্মিক সাধনাৰ বাবে সহায়ক বুলি পঢ়া হয়।

কেতুৱে থকা ভাৱত সন্তুষ্টি নোহোৱাকৈ দক্ষতা দিয়ে বুলি প্ৰায়ে কোৱা হয়। ব্যক্তিজন সেই ক্ষেত্ৰত সম্পূৰ্ণ দক্ষ হ'ব পাৰে, তথাপি তাৰ পৰা নিৰ্লিপ্ত অনুভৱ কৰিব পাৰে। এটা পৰম্পৰাগত সূত্ৰ অনুসৰি কেতু মঙ্গলৰ দৰে কাম কৰে, যিয়ে তীক্ষ্ণ, আকস্মিক বা অস্ত্ৰোপচাৰ-সম্পৰ্কীয় ঘটনাৰ সৈতে ইয়াৰ সম্পৰ্ক ব্যাখ্যা কৰে। ৰাহুৰ দৰে কেতুৱেও নিজে থকা ৰাশিৰ অধিপতি আৰু তাৰ সৈতে যুতি হোৱা যিকোনো গ্ৰহক প্ৰতিফলিত কৰে।

কেতু তিনিটা নক্ষত্ৰৰ অধিপতি, অশ্বিনী, মঘা আৰু মূলা, যাৰ প্ৰতিটোৱে মেষ, সিংহ আৰু ধনুৰ আৰম্ভণিত এটা নতুন ৰাশি চক্ৰ খোলে। ৰাহুৰ দৰেই ইয়াৰ উচ্চ ৰাশিক লৈ বিতৰ্ক আছে, বৃশ্চিক আৰু ধনু দুয়োটাকে উল্লেখ কৰা হয়, আৰু কিছুমান মতে কেতুক বৃশ্চিকৰ সহ-অধিপতিত্ব দিয়ে।

যুতিবোৰ যত্নেৰে পঢ়া হয়। চন্দ্ৰৰ সৈতে কেতুক আৱেগিক নিৰ্লিপ্ততা বুলিও বৰ্ণনা কৰিব পাৰি, আৱেগৰ গভীৰতা বুলিও। বৃহস্পতিৰ সৈতে থাকিলে ই দৰ্শনৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ সূচায়; মঙ্গলৰ সৈতে, তীব্ৰতা আৰু সাহস। প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰতে আনটো গ্ৰহৰ মৰ্যাদা আৰু জড়িত ভাৱবোৰে ফলাফল গঢ়ে, সেয়েহে এইবোৰ আৰম্ভণি বিন্দুহে, সিদ্ধান্ত নহয়।

পৰম্পৰাগতভাৱে বিংশোত্তৰী ক্ৰমত কেতুক প্ৰথমে ৰখা হয়। অশ্বিনী, মঘা বা মূলাত চন্দ্ৰ লৈ জন্ম হোৱা ব্যক্তিয়ে জীৱন আৰম্ভ কৰে কেতু মহাদশাৰে, যি মুঠতে সাত বছৰ চলে, তাৰ পিছত আহে শুক্ৰৰ বিশ বছৰ। জন্মকালীন দশা অৱশেষ নিৰ্ভৰ কৰে চন্দ্ৰই নিজ নক্ষত্ৰৰ কিমানখিনি পাৰ হৈছে তাৰ ওপৰত, সেয়েহে কিছুমান মানুহে ইয়াৰ মাত্ৰ কেইমাহমানহে পায়।

জীৱনৰ পিছৰ ভাগত কেতু মহাদশাক প্ৰায়ে অন্তৰ্মুখী হোৱা, সৰল হোৱা, পুৰণি আসক্তিৰ অন্ত পেলোৱা বা হঠাৎ দিশ সলনি কৰাৰ সৈতে জড়িত কৰা হয়। সেয়া ক্ষতি হিচাপে অনুভৱ হয় নে মুক্তি হিচাপে, সেয়া চাৰ্টৰ বাকী অংশৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে, আৰু বহু জ্যোতিষীয়ে ইয়াক অধ্যয়ন আৰু আত্মচিন্তনৰ বাবে উপযুক্ত কাল বুলি দেখে।

কেতুক কদাচিতহে অকলশৰীয়াকৈ বিচাৰ কৰা হয়। ই সদায় ৰাহুৰ বিপৰীত ভাৱত থাকে, সেয়েহে জ্যোতিষীসকলে যোৰটোক এটা অক্ষ হিচাপে পঢ়ে। ৰাহুৱে দেখুৱায় এজন ব্যক্তিয়ে ক'ত বাহিৰলৈ হাত মেলে আৰু অধিক বিচাৰে; কেতুৱে দেখুৱায় কি সহজে আহে আৰু যাক কম মূল্য দিয়া বা এৰি দিয়া হ'ব পাৰে। উদাহৰণস্বৰূপে, ৪ৰ্থত কেতু আৰু ১০মত ৰাহুক প্ৰায়ে ব্যক্তিগত জীৱন আৰু ৰাজহুৱা উচ্চাকাংক্ষাৰ মাজৰ টানাটানি বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়, য'ত কেতুৱে ঘৰুৱা বিষয়ৰ এনে এক পৰিচিতি সূচায় যিয়ে সন্তুষ্টি নিদিয়ে।

কিছুমান জ্যোতিষীয়ে এই অক্ষক বৰ্তমান জীৱনলৈ কঢ়িয়াই অনা পূৰ্বজন্মৰ প্ৰৱণতাৰ ভাষাত পঢ়ে, য'ত কেতুৱে ইতিমধ্যে বিকশিত হোৱা কথাবোৰক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। এইটো চাৰ্টে প্ৰমাণ কৰিব পৰা কোনো কথা নহয়, এক পৰম্পৰাগত ব্যাখ্যামূলক কাঠামোহে, আৰু ইয়াক হালধীয়াকৈ লোৱাই ভাল।

কেতুক কেতিয়াবা কেৱল ক্ষতিৰ বাহক হিচাপে উপস্থাপন কৰা হয়। এই পাঠ অতি সংকীৰ্ণ। নিৰ্লিপ্ততা আৰু মুক্তি একেটা কাৰকত্বকে বেলেগ কোণৰ পৰা চোৱা। আন এটা ভুল ধাৰণাই কেতু আৰু ৰাহুক একেটা শক্তি বুলি ধৰি লয়। সিহঁত বিপৰীত ভাৱত থাকে আৰু বিপৰীত দিশে টানে, সেয়েহে ভাল চাৰ্ট পাঠে গোটেই অক্ষটোকে বিবেচনা কৰে, গ্ৰহণ আৰু কাল সৰ্প দোষত ইয়াৰ ভূমিকাকে ধৰি।

শেষত, কেতুৰ ফল কেৱল ইয়াৰ ভাৱৰ দ্বাৰা নিৰ্ধাৰিত নহয়। ইয়াৰ ৰাশীশ, নক্ষত্ৰৰ অধিপতি আৰু চলি থকা দশা, এই সকলোৱে ইয়াৰ বিষয়বোৰ ব্যৱহাৰিকভাৱে কেনেকৈ প্ৰকাশ পায় তাক ৰঙীন কৰে।