লগ্ন

প্ৰতিখন বৈদিক কোষ্ঠীৰ এডাল আৰম্ভণিৰ ৰেখাৰ প্ৰয়োজন, আৰু লগ্নই সেয়া যোগায়। কাৰিকৰীভাৱে লগ্ন এটা সঠিক অংশ, অৰ্থাৎ জন্মৰ মুহূৰ্তত নিৰয়ণ ৰাশিচক্ৰৰ যি বিন্দু পূব দিগন্তত লগ লাগে। জ্যোতিষীসকলে উদয় ৰাশি আৰু উদয় অংশ দুয়োটাৰে কথা কয়, আৰু প্ৰতিটোৰে নিজা কাম আছে। পূৰ্ণ-ৰাশি পদ্ধতিত ৰাশিটোৱে প্ৰথম ভাৱ নিৰ্ধাৰণ কৰে, আনহাতে সঠিক অংশটো বিভাজিত চাৰ্টৰ বাবে, উদয় বিন্দু ৰাশিৰ সীমাৰ ওচৰত আছে নে নাই বিচাৰ কৰিবলৈ, আৰু সঠিক দ্ৰাঘিমাংশৰে কাম কৰা পদ্ধতিবোৰৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ।

পৰম্পৰাত লগ্নক চাৰ্টৰ দেহ বুলি গণ্য কৰা হয়। ব্যাখ্যা আৰম্ভ হয় উদয় ৰাশি নিৰ্ধাৰণ কৰিয়েই, কিয়নো ভাৱৰ অধিপতিত্ব, যোগ আৰু দশাৰ ফল সকলো ইয়াৰ পৰাই জোখা হয়। লগ্ন নহ'লে চাৰ্ট এখন কোনো ব্যক্তিগত কাঠামো নথকা গ্ৰহৰ অৱস্থানৰ তালিকা মাত্ৰ।

লগ্ন নিৰ্ণয়ৰ বাবে তিনিটা তথ্য লাগে। লাগিব জন্মৰ তাৰিখ আৰু ঘড়ীৰ সময়, প্ৰচলিত সময় অঞ্চল, আৰু জন্মস্থানৰ অক্ষাংশ আৰু দ্ৰাঘিমাংশ। ইয়াৰ পৰা জ্যোতিষীয়ে স্থানীয় নাক্ষত্ৰিক সময় গণনা কৰে, তাৰ পিছত সেই দিগন্তত সায়ন ৰাশিচক্ৰৰ কোনটো অংশ উদয় হৈছে উলিয়ায় আৰু জ্যোতিষত ব্যৱহৃত নিৰয়ণ ৰাশিচক্ৰলৈ ৰূপান্তৰ কৰিবলৈ অয়নাংশ বিয়োগ কৰে। লাহিৰী অয়নাংশৰে শেহতীয়া দশকবোৰৰ জন্মৰ বাবে পাৰ্থক্য প্ৰায় ২৩½°ৰ পৰা ২৪°তকৈ অলপ বেছিলৈকে, আৰু ই মোটামুটি প্ৰতি ৭২ বছৰত এক ডিগ্ৰীকৈ বাঢ়ে।

প্ৰায়ে উদ্ধৃত প্ৰতি ৰাশি দুঘণ্টাৰ হিচাপটো কেৱল গড়হে। ক্ৰান্তিবৃত্তই দিগন্তক সলনি হৈ থকা কোণত লগ লগাৰ বাবে কিছুমান ৰাশি সোনকালে আৰু কিছুমান লাহে লাহে উদয় হয়। ভাৰতীয় অক্ষাংশত মীন আৰু মেষৰ দৰে ৰাশিবোৰ দুঘণ্টাতকৈ যথেষ্ট কম সময়ত দিগন্ত পাৰ হয়, আনহাতে সিংহ, কন্যা, তুলা আৰু বৃশ্চিকে লক্ষণীয়ভাৱে বেছি সময় ল'ব পাৰে। জন্মস্থান বিষুৱৰেখাৰ পৰা যিমানেই দূৰত, এই অসমতা সিমানেই ডাঙৰ হয়, সেইবাবেই পাঁচ মিনিটৰ ভুলে এখন চাৰ্টত লগ্ন সলনি কৰিব পাৰে আৰু আনখনত একো সলনি নকৰিব পাৰে।

প্ৰথম ভাৱে শাৰীৰিক গঠন, সাধাৰণ জীৱনীশক্তি, স্বভাৱ আৰু এজন ব্যক্তিয়ে জীৱনক কেনেকৈ আগুৰি লয় তাক বৰ্ণনা কৰে। জ্যোতিষীসকলে চাৰিটা কথা একেলগে বিচাৰ কৰে। সেইকেইটা হ'ল উদয় ৰাশি আৰু তাৰ তত্ত্ব, প্ৰথম ভাৱত থকা যিকোনো গ্ৰহ, তালৈ দৃষ্টি দিয়া গ্ৰহ, আৰু সকলোতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ লগ্নেশ। সুস্থিত, মৰ্যাদাপূৰ্ণ লগ্নেশে পৰম্পৰাগতভাৱে সহনশীলতা আৰু আত্মনিৰ্দেশনা সূচায়। পীড়িত লগ্নেশে সূচায় যে জাতকে সঠিক পথত থাকিবলৈ অধিক পৰিশ্ৰম কৰিব লাগিব।

কোনবোৰ গ্ৰহ কাৰ্যকৰী শুভ বা পাপ হিচাপে কাম কৰিব সেয়াও লগ্নই নিৰ্ধাৰণ কৰে। উদাহৰণস্বৰূপে, বৃষ আৰু তুলা লগ্নৰ বাবে শনি এটা ত্ৰিকোণ আৰু এটা কেন্দ্ৰৰ অধিপতি, সেয়েহে সেই লগ্নবোৰৰ বাবে ইয়াক যোগকাৰক বুলি গণ্য কৰা হয়, আনহাতে আন লগ্নৰ বাবে একেটা গ্ৰহই কঠিন ভাৱৰ অধিপতি হ'ব পাৰে। সেইবাবেই একে গ্ৰহস্থিতি কিন্তু বেলেগ উদয় ৰাশিৰ দুজন ব্যক্তিৰ পাঠ একেবাৰে বেলেগ হ'ব পাৰে।

বৈদিক জ্যোতিষ কেৱল উদয় ৰাশিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰে। চন্দ্ৰৰ ৰাশিক দ্বিতীয় লগ্ন হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়, যাক চন্দ্ৰ লগ্ন বোলা হয়, আৰু সূৰ্যৰ ৰাশিক সূৰ্য লগ্ন হিচাপে; সুদৰ্শন চক্ৰ পদ্ধতিয়ে তিনিওটা পাশাপাশি পঢ়ে। লগ্ন আৰু চন্দ্ৰ দুয়োটাৰ পৰা নিশ্চিত হোৱা অৱস্থানক কেৱল এটা বিন্দুৰ পৰা দেখা অৱস্থানতকৈ অধিক নিৰ্ভৰযোগ্য বুলি গণ্য কৰা হয়।

পৰম্পৰাইও হোৰা লগ্ন আৰু ঘটী লগ্নৰ দৰে বিশেষ লগ্নৰ বৰ্ণনা দিছে, যিবোৰ সূৰ্যোদয়ৰ পৰা স্থিৰ হাৰত চলে আৰু ক্ৰমে ধন আৰু ক্ষমতাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়, আৰু ৰাশি-ভিত্তিক এটা ধাৰাই প্ৰথম ভাৱৰ প্ৰতিফলিত প্ৰতিচ্ছবি আৰূঢ় লগ্নৰ ওপৰত বহুখিনি নিৰ্ভৰ কৰে। এইবোৰে জন্ম লগ্নক সলনি নকৰে, পৰিপূৰকহে।

আটাইতকৈ সঘনাই হোৱা বিভ্ৰান্তি হ'ল লগ্ন আৰু 'ষ্টাৰ চাইন'ৰ মাজত। পাশ্চাত্য বাতৰি কাকতৰ স্তম্ভই সায়ন সূৰ্য ৰাশি ব্যৱহাৰ কৰে; জনপ্ৰিয় ভাৰতীয় ৰাশিফলে সাধাৰণতে চন্দ্ৰ ৰাশি ব্যৱহাৰ কৰে। কোনোটোৱেই লগ্ন নহয়, আৰু এই তিনিটা প্ৰণালীত এজন ব্যক্তিৰ তিনিটা বেলেগ ৰাশি হ'ব পাৰে। আন এটা ভুল ধাৰণা হ'ল কোনো উদয় ৰাশি ভাল আৰু কোনো বেয়া। পৰম্পৰাই প্ৰতিটো লগ্নৰ প্ৰৱণতা বৰ্ণনা কৰে, কোনো স্থান নিৰ্ধাৰণ নকৰে।

লগ্নৰ অংশ কেনেকৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয় তাক লৈ মতভেদ আছে। আটাইতকৈ পুৰণি আৰু আটাইতকৈ প্ৰচলিত ৰীতি পূৰ্ণ-ৰাশি পদ্ধতিয়ে সম্পূৰ্ণ উদয় ৰাশিটো প্ৰথম ভাৱক দিয়ে। ভাৱ চলিত পদ্ধতিয়ে উদয় অংশক প্ৰথম ভাৱৰ মধ্যবিন্দু হিচাপে লয়, যাৰ ফলত সন্ধিৰ ওচৰৰ গ্ৰহবোৰ কাষৰ ভাৱলৈ সৰিব পাৰে, আৰু কৃষ্ণমূৰ্তি পদ্ধতিয়ে প্লেচিডাছ সন্ধি ব্যৱহাৰ কৰে, য'ত উদয় অংশটোৱেই সন্ধি। চাৰ্টবোৰৰ মাজত কোনো গ্ৰহৰ ভাৱক লৈ অমিল হ'লে সাধাৰণতে এই ৰীতিবোৰেই কাৰণ।