কুণ্ডলী

কুণ্ডলী তিনিটা তথ্যৰ ওপৰত থিয় হৈ থাকে। লাগিব জন্মৰ তাৰিখ, ঘড়ীৰ সময় আৰু স্থান। স্থানৰ পৰা অক্ষাংশ, দ্ৰাঘিমাংশ আৰু সেই দিনা প্ৰচলিত সময় অঞ্চল পোৱা যায়, যাতে স্থানীয় ঘড়ীৰ সময়ক সাৰ্বজনীন সময় (UT)লৈ ৰূপান্তৰ কৰিব পাৰি। সেই একক মুহূৰ্তটোৰ পৰাই সূৰ্য, চন্দ্ৰ, বুধ, শুক্ৰ, মঙ্গল, বৃহস্পতি আৰু শনিৰ জ্যোতিৰ্বৈজ্ঞানিক অৱস্থান গণনা কৰা হয়, লগতে চন্দ্ৰৰ পাত বিন্দু ৰাহু আৰু কেতুৰো, যিবোৰ সদায় ঠিক ১৮০° দূৰত্বত থাকে।

বৈদিক জ্যোতিষ নিৰয়ণ (সাইডেৰিয়েল), সেয়েহে প্ৰতিটো দ্ৰাঘিমাংশৰ পৰা অয়নাংশ বিয়োগ কৰা হয়। অয়নাংশ হ'ল বিষুৱ-ভিত্তিক আৰু নক্ষত্ৰ-ভিত্তিক ৰাশিচক্ৰৰ মাজৰ ব্যৱধান, আৰু লাহিৰী ৰীতি অনুসৰি ই বৰ্তমান ২৪°তকৈ অলপ বেছি। তাৰ পিছত আহে লগ্ন। স্থানীয় নাক্ষত্ৰিক সময় আৰু জন্মস্থানৰ অক্ষাংশ মিলাই জনা যায় সেই মুহূৰ্তত পূব দিগন্তত ৰাশিচক্ৰৰ কোনটো অংশ উদয় হৈ আছিল। চাৰ্টৰ বাকী সকলো কথা এই দুটা পদক্ষেপৰ ওপৰতেই নিৰ্ভৰশীল।

গ্ৰহসমূহ ইমান লাহে লাহে চলে যে কেইমিনিটমানৰ পাৰ্থক্যত সিহঁতৰ ৰাশি কদাচিতহে সলনি হয়। লগ্নৰ কথা বেলেগ। গোটেই ৰাশিচক্ৰখন প্ৰায় এদিনত উদয় হয়, সেয়েহে লগ্নই গড়ে প্ৰায় প্ৰতি দুঘণ্টাত ৰাশি সলনি কৰে। অক্ষাংশ অনুসৰি কিছুমান ৰাশিত ই সোনকালে হয়, কিছুমানত পলমকৈ। লগ্ন সলনি হ'লে প্ৰতিটো ভাৱো তাৰ লগে লগে সৰে, আৰু প্ৰতিটো ভাৱৰ অধিপতিও সলনি হয়।

বিভাজিত চাৰ্টসমূহ আৰু অধিক সংবেদনশীল। নৱাংশ লগ্ন গড়ে প্ৰায় প্ৰতি তেৰ মিনিটত সলনি হয়, আৰু সূক্ষ্মতৰ বৰ্গবোৰ এক-দুই মিনিটতে সলনি হ'ব পাৰে। সেয়েহে জ্যোতিষীসকলে সোধে সময়টো কেনেকৈ লিপিবদ্ধ কৰা হৈছিল। কিছুমানে জন্ম-সময় শোধনো কৰে, অৰ্থাৎ সম্ভাৱ্য সময়বোৰ জীৱনৰ জনা ঘটনাৰ সৈতে মিলাই চায়, যেতিয়ালৈকে দশা আৰু গোচৰ মিলি নাযায়।

দৃশ্যমান বৰ্গ বা হীৰাকৃতিৰ ছবিখনেই ৰাশি চাৰ্ট, বা D1। পূৰ্ণ-ৰাশি ভাৱ পদ্ধতিত লগ্ন থকা ৰাশিটো প্ৰথম ভাৱ হয়, তাৰ পিছৰ ৰাশিটো দ্বিতীয়, এনেদৰে বাৰটা ভাৱলৈকে। ক্ৰম অনুসৰি সিহঁতে বুজায় নিজ, ধন আৰু বাক্, ভাই-ভনী আৰু প্ৰচেষ্টা, ঘৰ আৰু মাতৃ, সন্তান আৰু বুদ্ধি, সংঘাত আৰু সেৱা, সংগী, আয়ুস আৰু ৰূপান্তৰ, ভাগ্য আৰু ধৰ্ম, কৰ্মজীৱন, লাভ, আৰু ক্ষতি বা মুক্তি।

ষোল্লখন বিভাজিত চাৰ্ট মিলি ষোড়শবৰ্গ হয়। প্ৰতিখনে এটা ৰাশিক সৰু সৰু অংশত ভাগ কৰে, যাতে জীৱনৰ এটা ক্ষেত্ৰ বিশদভাৱে অধ্যয়ন কৰিব পাৰি। বিবাহ আৰু গ্ৰহৰ অন্তৰ্নিহিত শক্তিৰ বাবে নৱাংশ (D9), কৰ্মজীৱনৰ বাবে দশাংশ (D10), সন্তানৰ বাবে সপ্তাংশ (D7), এনেদৰে বাকীবোৰো। ইয়াৰ লগতে থাকে বিংশোত্তৰী দশাৰ সময়ৰেখা, যি নিজ নক্ষত্ৰৰ ভিতৰত চন্দ্ৰৰ সঠিক অৱস্থানৰ পৰা গণনা কৰা হয়, আৰু অষ্টকবৰ্গ, অৰ্থাৎ গোচৰৰ বাবে প্ৰতিটো ৰাশি কিমান সহায়ক সেয়া বিচাৰ কৰাৰ এক বিন্দু-ভিত্তিক প্ৰণালী।

পৰম্পৰাগত পাঠ লগ্ন আৰু লগ্নেশৰ পৰা আৰম্ভ হয়, কিয়নো সিহঁতে দেহ আৰু জীৱনৰ সাধাৰণ দিশ বৰ্ণনা কৰে। তাৰ পিছত জ্যোতিষীয়ে চায় কোনবোৰ গ্ৰহ প্ৰতিটো ভাৱত আছে আৰু কোনে কোনটো ভাৱ শাসন কৰে, সিহঁতৰ মৰ্যাদা (উচ্চ, স্বক্ষেত্ৰ, মিত্ৰক্ষেত্ৰ, নীচ), সিহঁতে দিয়া দৃষ্টি, আৰু এই সংযোগবোৰে গঠন কৰা যিকোনো যোগ। প্ৰতিটো গ্ৰহে নিজৰ পৰা সপ্তম ভাৱলৈ দৃষ্টি দিয়ে, আৰু মঙ্গল, বৃহস্পতি আৰু শনিৰ নিজা অতিৰিক্ত দৃষ্টিও আছে।

পৰম্পৰাত এই সংযোগবোৰৰ দীঘলীয়া তালিকা আছে, কিন্তু কোনো এটা যোগকে অকলশৰীয়াকৈ পঢ়া নহয়। জন্ম চাৰ্টৰ প্ৰতিশ্ৰুতিক সময়ৰ সৈতে জুখি চোৱা হয়: সংশ্লিষ্ট দশা চলি থাকোঁতে আৰু গোচৰে সমৰ্থন কৰিলেহে ফল আশা কৰা হয়। বহু জ্যোতিষীয়ে সিদ্ধান্তত উপনীত হোৱাৰ আগতে চন্দ্ৰৰ পৰাও (চন্দ্ৰ লগ্ন) চাৰ্ট পঢ়ে আৰু নৱাংশৰ সৈতে মিলাই চায়।

এটা সাধাৰণ ভুল হ'ল এটা অৱস্থানকে চূড়ান্ত ৰায় বুলি ধৰা, যেনে সপ্তমত এটা পাপগ্ৰহ বা এটা নীচ গ্ৰহ। তাৰ আগতে নীচ ভংগৰ দৰে বাতিলকৰণৰ নিয়ম, ভাৱেশৰ শক্তি আৰু শুভগ্ৰহৰ দৃষ্টি সকলো পৰীক্ষা কৰি ল'ব লাগে। আন এটা ভুল হ'ল বেলেগ বেলেগ অয়নাংশ বা ভাৱ পদ্ধতিৰে তৈয়াৰ কৰা দুখন প্ৰিণ্টআউট তুলনা কৰি এখন ভুল বুলি ধৰি লোৱা। আচলতে সেইবোৰ কেৱল বেলেগ ৰীতিৰ ওপৰত নিৰ্মিত।

পৰম্পৰাই নিজেই কুণ্ডলীক এক স্থিৰ লিপি বুলি নহয়, প্ৰৱণতা আৰু সময়ৰ মানচিত্ৰ বুলিহে গণ্য কৰে। জ্যোতিষীসকলে চাৰ্টে কি প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে তাৰ কথা কয়, নিশ্চিত ফলাফলৰ কথা নকয়, আৰু যত্নশীল পাঠে সদায় এটা কাৰকৰ সলনি গোটেই চাৰ্টখন বিবেচনা কৰে।