শনি সাড়ে সাতী

শনিয়ে ৰাশিচক্ৰ এবাৰ পৰিক্ৰমা কৰিবলৈ প্ৰায় ২৯.৫ বছৰ লয়, প্ৰতিটো ৰাশিত প্ৰায় আঢ়ৈ বছৰ থাকে। এই লাহে লাহে গতিয়েই শনি সাড়ে সাতীৰ মূল কাৰণ: শনিৰ গোচৰ আপোনাৰ জন্মকালীন চন্দ্ৰৰ ঠিক আগৰ ৰাশিত পালে সেই ৰাশি, চন্দ্ৰৰ নিজৰ ৰাশি আৰু তাৰ পিছৰ ৰাশিটো পাৰ হ'বলৈ প্ৰায় সাড়ে সাত বছৰ লাগে। চক্ৰটো প্ৰায় প্ৰতি ২৯ৰ পৰা ৩০ বছৰত পুনৰাবৃত্তি হোৱাৰ বাবে বেছিভাগ মানুহে জীৱনকালত দুবাৰ বা তিনিবাৰ সাড়ে সাতীৰ সন্মুখীন হয়, হয়তো এবাৰ শৈশৱত, এবাৰ মধ্যবয়সত আৰু এবাৰ পিছলৈ।

নামটো এক জনপ্ৰিয় হিন্দী শব্দ, যাৰ অৰ্থ 'সাড়ে সাত'। পৰম্পৰাই ইয়াক স্বতন্ত্ৰ মতবাদ বুলিয়েই নধৰে। ই গোচৰৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে, অৰ্থাৎ জন্মকালীন চন্দ্ৰৰ পৰা গোচৰ বিচাৰ কৰাৰ সাধাৰণ পদ্ধতি, আৰু সেই পদ্ধতিৰ আলোচনা যথেষ্ট বিশদ। সেই গোচৰৰ নিয়মত চন্দ্ৰৰ পৰা ৩য়, ৬ষ্ঠ আৰু ১১শ ৰাশি পাৰ হওঁতে শনিক সাধাৰণতে অনুকূল বুলি ধৰা হয়, আৰু ১২শ, ১ম আৰু ২য়কে ধৰি আন কেইবাটাতো অধিক কঠিন বুলি।

সাড়ে সাতী উলিয়াবলৈ দুটা তথ্যই যথেষ্ট, তাতকৈ বেছি নালাগে। আপোনাৰ নিৰয়ণ চন্দ্ৰ ৰাশি, আৰু শনিৰ ৰাশি পৰিৱৰ্তনৰ এখন তালিকা। শনি চন্দ্ৰৰ পৰা ১২শ ৰাশিত প্ৰৱেশ কৰিলে কালটো আৰম্ভ হয় আৰু ২য় ৰাশি এৰিলে শেষ হয়। উদাহৰণস্বৰূপে, সিংহত চন্দ্ৰ থকা ব্যক্তিৰ সাড়ে সাতী চলে যেতিয়া শনিয়ে কৰ্কট, সিংহ আৰু কন্যা পাৰ হয়।

প্ৰকৃত তাৰিখবোৰ কদাচিতহে ঠিক সাড়ে সাত বছৰ হয়। শনি প্ৰতি বছৰে প্ৰায় সাড়ে চাৰি মাহ বক্ৰী হয়, আৰু ৰাশিৰ সীমাৰ ওচৰত ই আগৰ ৰাশিলৈ উভতি গৈ পুনৰ আগবাঢ়িব পাৰে, সেয়েহে এটা পৰ্যায় আৰম্ভ হৈ, ৰৈ, পুনৰ আৰম্ভ হ'ব পাৰে। কিছুমান জ্যোতিষীয়ে অংশ-ভিত্তিক জোখ পছন্দ কৰে, চন্দ্ৰৰ সঠিক দ্ৰাঘিমাংশৰ এক নিৰ্দিষ্ট পৰিসৰৰ ভিতৰলৈ শনি অহাৰ পৰা কালটো গণনা কৰে, যিয়ে অলপ বেলেগ সময়ছোৱা দিয়ে। অয়নাংশও গুৰুত্বপূৰ্ণ: ৰাশিৰ শেষৰ এক-দুই অংশত থকা চন্দ্ৰ আন অয়নাংশত বেলেগ ৰাশিৰ হ'ব পাৰে, যাৰ ফলত গোটেই কালটো প্ৰায় আঢ়ৈ বছৰ সৰি যায়।

প্ৰথম পৰ্যায়, য'ত শনি চন্দ্ৰৰ পৰা ১২শত থাকে, পৰম্পৰাগতভাৱে ব্যয়, বিশ্ৰাম, সমাপ্তি আৰু আভ্যন্তৰীণ সমন্বয়ৰ সৈতে জড়িত। মাজৰ পৰ্যায়, জন্মকালীন চন্দ্ৰৰ ওপৰতেই শনি, আটাইতকৈ ব্যক্তিগত বুলি গণ্য কৰা হয়, যিয়ে মন, আৱেগিক স্থিৰতা আৰু আত্মবোধক স্পৰ্শ কৰে। শেষ পৰ্যায়, চন্দ্ৰৰ পৰা ২য়ত শনি, পৰিয়াল, বাক্, সঞ্চয় আৰু শিকা কথাবোৰ সুদৃঢ় কৰাৰ সৈতে জড়িত।

এইবোৰ গুৰুত্বৰ ক্ষেত্ৰ, ৰায় নহয়। শনিৰ বহল কাৰকত্ব হৈছে অনুশাসন, ধৈৰ্য, কৰ্তব্য, গাঁথনি আৰু অতীত প্ৰচেষ্টাৰ পৰিণাম, আৰু বহু জ্যোতিষীয়ে সাড়ে সাতীক দুৰ্ভাগ্যৰ সলনি দায়িত্ব পৰিপক্ক হোৱাৰ কাল বুলি বৰ্ণনা কৰে। মানুহে সাধাৰণতে এই বছৰবোৰত কৰ্মজীৱনৰ পুনৰ্গঠন, স্থান পৰিৱৰ্তন, বয়োজ্যেষ্ঠৰ যত্ন, বা লাহে লাহে আৰু অধিক সুচিন্তিত অগ্ৰগতিৰ কথা কয়।

সাৱধান জ্যোতিষীয়ে সাড়ে সাতীক কেতিয়াও অকলশৰীয়াকৈ নপঢ়ে। তেওঁলোকে প্ৰথমে সোধে নিৰ্দিষ্ট লগ্নৰ বাবে শনিৰ অৰ্থ কি। বৃষ আৰু তুলা লগ্নৰ বাবে শনি যোগকাৰক, আৰু মকৰ আৰু কুম্ভৰ বাবে ই লগ্নেশ, সেয়েহে চন্দ্ৰৰ ওপৰেৰে ইয়াৰ গোচৰ ফলপ্ৰসূ হ'ব পাৰে। তাৰ পিছত তেওঁলোকে শনিৰ জন্মকালীন শক্তি আৰু মৰ্যাদা পৰীক্ষা কৰে, আৰু বৰ্তমানৰ বিংশোত্তৰী মহাদশা বা অন্তৰ্দশাই গোচৰক সমৰ্থন কৰে নে বিৰোধিতা কৰে সেয়াও চায়।

অষ্টকবৰ্গই আৰু এক ছাঁকনি যোগায়। শনিৰ নিজৰ ভিন্নাষ্টকবৰ্গ বা সৰ্বাষ্টকবৰ্গই শনিয়ে পাৰ হৈ থকা ৰাশিবোৰক বেছি বিন্দু দিলে গোচৰটো তুলনামূলকভাৱে মৃদু বুলি বিচাৰ কৰা হয়; কম নম্বৰে অধিক পৰিশ্ৰমৰ প্ৰয়োজন সূচায়। কিছুমান জ্যোতিষীয়ে বেধৰ নিয়মো বিবেচনা কৰে, য'ত আন এটা গ্ৰহৰ গোচৰে ফলত বাধা দিয়ে।

বৈদিক জ্যোতিষৰ প্ৰায় আন যিকোনো বিষয়তকৈ সাড়ে সাতীয়ে বেছি উদ্বেগ সৃষ্টি কৰে, প্ৰায়ে চাৰ্টৰ বাকী অংশক উপেক্ষা কৰা ঢালাও ভৱিষ্যদ্বাণীৰ বাবে। এক সন্তুলিত দৃষ্টিভংগীয়ে ইয়াক বহু গোচৰৰ এটা বুলি গণ্য কৰে, পৰিকল্পনাৰ বাবে বুজি লোৱাটো উপযোগী, কিন্তু আতংকৰ কাৰণ নহয়। জীৱনৰ ঘটনাৰ সদায় বহু কাৰণ থাকে, আৰু কোনো গোচৰে নিজে কোনো নিৰ্দিষ্ট ফলাফল নিশ্চিত নকৰে।

শনিৰ সম্পৰ্কিত গোচৰবোৰো ইয়াৰ লগতে আলোচনা কৰা হয়। অষ্টম শনি, চন্দ্ৰৰ পৰা ৮মত শনি, আৰু চন্দ্ৰৰ পৰা ৪ৰ্থত শনি, যাক কণ্টক বা অৰ্ধাষ্টম শনি বোলা হয়, যদিও দক্ষিণ ভাৰতৰ কিছুমান পৰম্পৰাই কণ্টক শনি নামটো ৭ম আৰু ১০মলৈকো বিস্তাৰ কৰে, প্ৰত্যেকে প্ৰায় আঢ়ৈ বছৰ চলে। উত্তৰ ভাৰতত এই সময়বোৰ ঢাইয়া নামে আৰু গুজৰাটত নানী (সৰু) পনৌতি নামে পৰিচিত। একেটা নীতিয়েই প্ৰযোজ্য: অকলশৰীয়াকৈ নহয়, সম্পূৰ্ণ চাৰ্টৰ জৰিয়তে সেইবোৰ পঢ়ক।