বিংশোত্তৰী দশা

জন্ম চাৰ্টে প্ৰতিশ্ৰুতি দেখুৱায়; সেই প্ৰতিশ্ৰুতি কেতিয়া প্ৰকাশ পাব পাৰে সেয়া ই নিজে নকয়। জ্যোতিষে এই সময়ৰ সমস্যা দশাৰ জৰিয়তে সমাধান কৰে, গ্ৰহীয় কালৰ ক্ৰম, যিয়ে চাৰ্টৰ কোনটো অংশ আটাইতকৈ সক্ৰিয় সেয়া সলনি কৰি থাকে। পৰম্পৰাত বহুতো দশা প্ৰণালী চলি আহিছে। ইয়াৰ ভিতৰত ১২০-বছৰীয়া বিংশোত্তৰীয়েই ভাৰতৰ বেছিভাগ অঞ্চলত প্ৰধান হৈ পৰিল, আৰু প্ৰায় প্ৰতিটো ছফ্টৱেৰ আৰু কৰ্মৰত জ্যোতিষীয়ে ইয়াৰ পৰাই আৰম্ভ কৰে।

নামটোৰ অৰ্থ মাত্ৰ 'এশ বিশৰ'। এই সংখ্যাটোক প্ৰায়ে মানুহৰ এক আদৰ্শ পূৰ্ণ আয়ুস হিচাপে ব্যাখ্যা কৰা হয়, য'ত নটা গ্ৰহৰ প্ৰত্যেকে ইয়াৰ এটা অংশ পায়।

গ্ৰহবোৰে সদায় একেটা ক্ৰম অনুসৰণ কৰে। কেতু ৭ বছৰ, শুক্ৰ ২০, সূৰ্য ৬, চন্দ্ৰ ১০, মঙ্গল ৭, ৰাহু ১৮, বৃহস্পতি ১৬, শনি ১৯, বুধ ১৭, মুঠতে ১২০। এই ক্ৰম ২৭টা নক্ষত্ৰৰ সৈতে জড়িত। অশ্বিনী, মঘা আৰু মূলাৰ অধিপতি কেতু; ভৰণী, পূৰ্ব ফাল্গুনী আৰু পূৰ্ব আষাঢ়াৰ শুক্ৰ; কৃত্তিকা, উত্তৰ ফাল্গুনী আৰু উত্তৰ আষাঢ়াৰ সূৰ্য; এনেদৰে নটা অধিপতি ৰাশিচক্ৰৰ চাৰিওফালে তিনিবাৰ ঘূৰি আহে।

আপোনাৰ প্ৰথম মহাদশা জন্মৰ সময়ত চন্দ্ৰ থকা নক্ষত্ৰৰ অধিপতিৰ। কোনো ব্যক্তিৰ জন্ম কদাচিতহে নক্ষত্ৰৰ একেবাৰে আৰম্ভণিত হয়, সেয়েহে সেই প্ৰথম কালৰ কেৱল অবশিষ্ট অংশহে থাকে, যাক জন্মকালীন দশা অৱশেষ বোলা হয়। প্ৰতিটো নক্ষত্ৰ ১৩°২০′ বিস্তৃত। যদি চন্দ্ৰ মেষৰ ৬°৪০′ত থাকে, অৰ্থাৎ অশ্বিনীৰ ঠিক আধাতে, তেন্তে কেতুৰ সাত বছৰৰ আধা ইতিমধ্যে পাৰ হৈছে, আৰু শুক্ৰ মহাদশা আৰম্ভ হোৱাৰ আগলৈ সাৰে তিনি বছৰ অৱশেষ থাকে। তাৰ পিছত প্ৰতিটো কাল স্থিৰ ক্ৰমত সম্পূৰ্ণ দৈৰ্ঘ্যলৈ চলে।

প্ৰতিটো মহাদশা নটা অন্তৰ্দশাত (ভুক্তি বুলিও কোৱা হয়) বিভক্ত, মহাদশাৰ অধিপতিৰ পৰাই আৰম্ভ হৈ একেটা ক্ৰমত আগবাঢ়ে। অন্তৰ্দশাৰ দৈৰ্ঘ্য হ'ল দুয়োটা গ্ৰহৰ বছৰৰ পূৰণফলক ১২০ৰে হৰণ কৰা। সেয়েহে শুক্ৰ–শুক্ৰ ২০ × ২০ ÷ ১২০ = ৩ বছৰ ৪ মাহ চলে, আনহাতে সূৰ্য–চন্দ্ৰ ৬ × ১০ ÷ ১২০ = ৬ মাহ চলে। একেটা সমানুপাতিক নিয়মেই প্ৰত্যন্তৰ্দশা, সূক্ষ্ম দশা আৰু প্ৰাণ দশা উৎপন্ন কৰে, যাৰ শেষৰটো মাত্ৰ কেইঘণ্টামানৰ হ'ব পাৰে।

ব্যৱহৃত বছৰৰ দৈৰ্ঘ্যক লৈ জ্যোতিষীসকলৰ মাজত মতভেদ আছে। কিছুমানে প্ৰায় ৩৬৫.২৫ দিনৰ সৌৰ বছৰেৰে দশা-বছৰ ৰূপান্তৰ কৰে, আনহাতে আন কিছুমানে ৩৬০-দিনীয়া সাৱন বছৰ পছন্দ কৰে, আৰু এই বাছনিয়ে জীৱনকালত তাৰিখবোৰ কেইসপ্তাহ বা কেইমাহমান সৰাব পাৰে। অয়নাংশও গুৰুত্বপূৰ্ণ, কিয়নো ই চন্দ্ৰৰ নিৰয়ণ দ্ৰাঘিমাংশ আৰু সেয়েহে দশা অৱশেষো সৰায়।

মহাদশা জন্ম চাৰ্টত দশানাথৰ অৱস্থাৰ জৰিয়তে বিচাৰ কৰা হয়। লগ্নৰ পৰা ই কোনবোৰ ভাৱৰ অধিপতি, কোনটো ভাৱত বহি আছে, ইয়াৰ মৰ্যাদা (উচ্চ, স্বক্ষেত্ৰ, নীচ), নৱাংশত ইয়াৰ শক্তি, আৰু ই কোনবোৰ যোগত যুক্ত, সকলো চোৱা হয়। ৯ম আৰু ১০ম ভাৱৰ অধিপতি গ্ৰহে কৰ্মজীৱন আৰু ভাগ্যৰ বিষয়বোৰ আগলৈ আনিব পাৰে; ৬ষ্ঠ, ৮ম বা ১২শ ভাৱৰ অধিপতিয়ে বৰং সেই ভাৱবোৰৰ বিষয় ওপৰলৈ আনিব পাৰে।

ৰাহু আৰু কেতুক সাধাৰণতে কোনো ৰাশিৰ অধিপতি হিচাপে ধৰা নহয়, সেয়েহে জ্যোতিষীসকলে সিহঁত থকা ৰাশি, তাৰ অধিপতি আৰু সিহঁতৰ সৈতে যুতি হোৱা গ্ৰহবোৰৰ জৰিয়তে সিহঁতক পঢ়ে। তাৰ পিছত অন্তৰ্দশাৰ অধিপতিক মহাদশাৰ অধিপতিৰ সৈতে সম্পৰ্কত পঢ়া হয়, সিহঁতৰ পাৰস্পৰিক ভাৱ অৱস্থান, মিত্ৰতা আৰু উমৈহতীয়া অধিপতিত্ব, সেইবাবেই একেটা মহাদশাৰ ভিতৰৰ দুটা উপকাল একেবাৰে বেলেগ অনুভৱ হ'ব পাৰে। সময় আৰু সূক্ষ্মভাৱে নিৰ্ণয় কৰিবলৈ ইয়াৰ ওপৰত গোচৰ, বিশেষকৈ শনি আৰু বৃহস্পতিৰ, যোগ কৰা হয়।

এটা সাধাৰণ বিশ্বাস হ'ল কিছুমান মহাদশা সকলোৰে বাবে বেয়া, য'ত সাধাৰণতে শনি আৰু ৰাহুৰ কালক লক্ষ্য কৰা হয়। পৰম্পৰাগত পদ্ধতিয়ে ইয়াক সমৰ্থন নকৰে; বৃষ বা তুলা লগ্নৰ বাবে সুস্থিত শনি এটা যোগকাৰক, যাৰ কাল জীৱনৰ আটাইতকৈ ফলপ্ৰসূ কালবোৰৰ অন্যতম হ'ব পাৰে। একেদৰে, বৃহস্পতি কঠিন ভাৱৰ অধিপতি হ'লে বা বেয়াকৈ পীড়িত হ'লে বৃহস্পতি মহাদশা আপোনা-আপুনি সৌভাগ্যজনক নহয়।

বিংশোত্তৰীয়েই একমাত্ৰ বিকল্প নহয়। কিছুমান অঞ্চলত নিৰ্দিষ্ট চৰ্তত অষ্টোত্তৰী দশা (১০৮ বছৰ) প্ৰয়োগ কৰা হয়, যোগিনী দশা আঠজনী যোগিনীৰ ৩৬-বছৰীয়া চক্ৰত চলে, আৰু পৰম্পৰাৰ এটা ধাৰাই ৰাশি-ভিত্তিক চৰ দশা ব্যৱহাৰ কৰে। বহু জ্যোতিষীয়ে কোনো গুৰুত্বপূৰ্ণ ভৱিষ্যদ্বাণীৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰাৰ আগতে দ্বিতীয় এটা প্ৰণালীৰে পৰীক্ষা কৰে।