মাংলিক দোষ

জ্যোতিষত মঙ্গল (কুজ) চালিকা শক্তি, সাহস, শাৰীৰিক উদ্যম, তাপ আৰু সংঘাতৰ ক্ষমতাৰ প্ৰতীক। এই আটাইবোৰেই উপযোগী গুণ। কিন্তু মঙ্গলে বৈবাহিক জীৱনৰ সৈতে আটাইতকৈ বেছি জড়িত ভাৱবোৰক স্পৰ্শ কৰিলে জ্যোতিষীসকলে ঘৰ্ষণৰ সম্ভাৱনালৈ লক্ষ্য ৰাখিবলৈ আৰম্ভ কৰে। প্ৰচলিত তালিকাৰ প্ৰতিটো ভাৱৰে সংগীৰ সৈতে সম্পৰ্ক আছে। ১ম হৈছে নিজ আৰু স্বভাৱ, ২য় পাৰিবাৰিক জীৱন আৰু বাক্, ৪ৰ্থ ঘৰুৱা শান্তি, ৭ম জীৱনসংগী, ৮ম আয়ুস আৰু বৈবাহিক বান্ধোন, আৰু ১২শ শয্যা, ব্যয় আৰু নিবৃত্তি।

প্ৰতিটো গ্ৰহে দিয়া সপ্তম দৃষ্টিৰ উপৰিও মঙ্গলে নিজৰ পৰা ৪ৰ্থ আৰু ৮ম ভাৱলৈ বিশেষ দৃষ্টি দিয়ে। সেয়েহে এই অৱস্থানবোৰৰ কেইবাটাৰ পৰা মঙ্গলে ৭ম ভাৱত নাথাকিলেও তালৈ দৃষ্টি দিয়ে, আৰু ই পৰম্পৰাগত যুক্তিৰ এটা অংশ।

পৰম্পৰাগত পদ্ধতিত জ্যোতিষীয়ে প্ৰথমে মঙ্গলৰ ৰাশি চায়, তাৰ পিছত তাৰ ভাৱ অবস্থান এবাৰৰ অধিক গণনা কৰে। গণনা লগ্নৰ পৰা, চন্দ্ৰৰ পৰা আৰু বিবাহৰ নৈসৰ্গিক কাৰক শুক্ৰৰ পৰা কৰা হয়। ইয়াৰ যিকোনো বিন্দুৰ পৰা মঙ্গল তালিকাভুক্ত ভাৱত পৰিলে সেই সূত্ৰত মাঙ্গলিক বুলি ধৰা হয়। বেছিভাগ শিক্ষকে আটাইতকৈ বেছি গুৰুত্ব লগ্নক দিয়ে, তাৰ পিছত চন্দ্ৰক, তাৰ পিছত শুক্ৰক, আৰু এই ক্ৰমৰ পৰাই মৃদু, আংশিক বা প্ৰবল শ্ৰেণী গঠিত হয়। প্ৰতিবেদনবোৰ কিমান সূত্ৰবিন্দুৰ পৰা গণনা কৰে তাত পাৰ্থক্য থাকে, গতিকে যিকোনো ফলৰ ক্ষেত্ৰত কোনবোৰ বিন্দু গণনা কৰা হ'ল সেয়া সোধাই ভাল।

ভাৱৰ তালিকাক লৈও মতভেদ আছে। বহুলভাৱে প্ৰচলিত উত্তৰ ভাৰতীয় সংস্কৰণে ১ম, ৪ৰ্থ, ৭ম, ৮ম আৰু ১২শ ভাৱ ধৰে। দক্ষিণ ভাৰতীয় ৰীতিত, য'ত ইয়াক চেৱাই বা চেভাই দোষম বোলা হয়, সাধাৰণতে ২য় ভাৱো যোগ কৰা হয়, আৰু বহু উত্তৰ ভাৰতীয় গণকেও এতিয়া ইয়াক অন্তৰ্ভুক্ত কৰে। কিছুমান জ্যোতিষীয়ে অংশ আৰু মৰ্যাদা অনুসৰি মঙ্গলক জোখে, সেয়েহে এটা ৰাশিৰ একেবাৰে শেষত থকা মঙ্গলক মাজত বহি থকা মঙ্গলতকৈ বেলেগভাৱে বিচাৰ কৰিব পাৰি।

পৰিহাৰ (বাতিলকৰণ)ৰ অৱস্থাৰ তালিকা আঞ্চলিক পুথিত পোৱা যায় আৰু গুৰুভেদে বেলেগ, কিন্তু কেইটামান বাৰে বাৰে আহে। নিজৰ ৰাশি মেষ আৰু বৃশ্চিকত থকা, বা মকৰত উচ্চ মঙ্গলক প্ৰায়ে দোষহীন বুলি গণ্য কৰা হয়, কিয়নো মৰ্যাদাপূৰ্ণ গ্ৰহে গঠনমূলকভাৱে কাম কৰে। বৃহস্পতিৰ প্ৰবল দৃষ্টি বা যুতি, বা চন্দ্ৰৰ সৈতে মঙ্গলৰ যুতিক প্ৰায়ে ইয়াৰ প্ৰভাৱ কোমল কৰা বুলি উল্লেখ কৰা হয়। বহু মতে নিৰ্দিষ্ট কিছুমান ৰাশি-আৰু-ভাৱৰ সংযোগকো ৰেহাই দিয়ে।

আটাইতকৈ পৰিচিত বাতিলকৰণটো পাৰস্পৰিক। দুয়োজন সংগীৰে তুলনীয় মাংলিক অৱস্থান থাকিলে দোষটো ভাৰসাম্যপূৰ্ণ বুলি গণ্য কৰা হয়। মিলনত জ্যোতিষীয়ে প্ৰতিজন ব্যক্তিক কেৱল হয় বা নহয় বুলি চিহ্নিত নকৰি দুয়ো পক্ষৰ তীব্ৰতা তুলনা কৰে।

তিনিটা পৃথক সন্দৰ্ভ বিন্দুৰ পৰা ছটা ভাৱ গণনা কৰাৰ অৰ্থ হ'ল সকলো চাৰ্টৰ এটা ডাঙৰ অংশত অন্ততঃ এটা বিন্দুৰ পৰা মঙ্গল তালিকাভুক্ত ভাৱত দেখা যায়। আক্ষৰিকভাৱে ল'লে, এইটোৱেই দেখুৱায় যে এই চিহ্ন কোনো বিৰল বা বিপৰ্যয়কৰ অৱস্থা হ'ব নোৱাৰে। ই বহু সূচকৰ এটা মাত্ৰ, সপ্তম ভাৱ আৰু তাৰ অধিপতিৰ শক্তি, শুক্ৰ, নৱাংশ আৰু দশাৰ ক্ৰম, এই সকলোৱে সংগীৰ বিষয়টো কেনেকৈ পঢ়া হয় তাক গঢ় দিয়ে।

প্ৰচলিত দাবীবোৰক সন্দেহৰ চকুৰে দেখাই উচিত। দোষ কোনো নিৰ্দিষ্ট বয়সত শেষ নহয়, আৰু মাঙ্গলিক বিবাহ ভাঙিবলৈ নিৰ্দিষ্ট নহয়। এইবোৰ পিছৰ আঞ্চলিক বিশ্বাস, আদি মূল নিয়ম নহয়। দায়িত্বশীল চৰ্চাই মঙ্গলৰ অবস্থানক স্বভাৱ আৰু শক্তিৰ বৰ্ণনা হিচাপেই দেখুৱায়, অৰ্থাৎ সৰলতা, তীব্ৰতা আৰু স্বাধীনতাৰ প্ৰয়োজন, যিবোৰ সঙ্গীয়ে বুজিব পাৰে আৰু সামৰি ল'ব পাৰে।

মাংলিক মূল্যায়ন অষ্টকূট গুণ মিলনৰ লগে লগে চলে, তাৰ ভিতৰত নহয়। ৩৬-গুণৰ নম্বৰত মঙ্গলক একেবাৰে ধৰা নহয়। সেয়েহে পৰম্পৰাগত মিলন ৰিপ’ৰ্টে কূটৰ মুঠ নম্বৰ দেখুৱায়, যিকোনো নাড়ী বা ভকূট দোষ আৰু তাৰ বাতিলকৰণ উল্লেখ কৰে, তাৰ পিছত দুয়োজন সংগীৰ মাংলিক অৱস্থা তুলনা কৰে। দক্ষিণ ভাৰতীয় মিলনতো একেদৰেই ইয়াক দহটা পোৰুথমৰ কাষত ৰাখি বিবেচনা কৰা হয়।

এই ধাৰণা আদি পৰম্পৰাৰ তুলনাত আধুনিক চৰ্চাতেই বহুত বেছি প্ৰধান। আটাইতকৈ পুৰণি সামগ্ৰীয়ে মঙ্গল আৰু বিবাহৰ ভাৱৰ বিষয়ে কেৱল সাধাৰণভাৱে আলোচনা কৰে। কুজ দোষৰ আনুষ্ঠানিক ভাৱ-তালিকা আৰু তাৰ পৰিহাৰ নিয়ম পিছত আহিল, মূলতঃ আঞ্চলিক পুথি আৰু জীৱিত গুৰু-পৰম্পৰাৰ হাতত ধৰি, আৰু এই ইতিহাসেই বুজায় কিয় ইয়াৰ ৰূপ ইমান পৃথক।